The Only Living Boy in New York hadden we in de bios gemist dus toen de film onlangs op dvd uitkwam, keken Dochterlief en ik het meteen.

Dochterlief houdt van arthouse films, van Spaanse en Deense films, van vage films zoals Swiss Army Man en van films van Wes Anderson en Woody Allen. Ik ben daarentegen meer van de grote Hollywood producties, ik houd van actiefilms en thrillers, van superhelden en rampenfilms. Met andere woorden, Dochterlief keek heel erg uit naar The Only Living Boy in New York en ik keek mee omdat het gezellig is films met haar te kijken 😉

the only living boy in new york

Resultaat: Zij vond het, I quote, “de grootste teleurstelling van het jaar” en ik vond The Only Living Boy in New York minder saai als verwacht 😉

Verhaal

Thomas, gespeeld door Callum Turner, komt uit een rijke intellectuele artsy familie. Een rijkeluiszoontje uit New York met een wat depri moeder (Cynthia Nixon) en harde vader (Pierce Brosnan). Op een dag ontdekt hij dat zijn vader vreemdgaat. Hij zit er erg mee en wilt zijn moeder beschermen. Hij besluit niet zijn vader hiermee te confronteren maar de minnares.

Langzaam maar zeker verandert de boosheid en teleurstelling van Thomas in een vergaande obsessie voor Johanna, de minnares. De enige twee mensen met wie hij dit kan delen zijn zijn rare buurman (Jeff Bridges) en zijn vriendin Mimi (Kiersey Clemons).

nieuwe dvd

Trying too hard

Ik denk dat het grootste probleem van deze coming of age film ligt in het feit dat er te erg geprobeerd wordt om er een artistieke film van te maken.

De stills zijn onnatuurlijk, te gemaakt (man loopt alleen in regen en blauw straatlicht), de muziek te vergezocht (met als gevolg een quasi artistieke soundtrack die sommige mensen vast heel mooi zullen vinden), langdradige semi-psycho gesprekken  en een soort van plottwist dat je al een uur zag aankomen.

Daarnaast ontbreekt het aan chemie tussen de (goede) acteurs en vervallen de personages erg in oppervlakkige cliché-beelden.

Volgens Dochterlief is het mooiste van de film Callum Turner 😉 Ik kende hem zelf niet. Hij was model voor Burberry en begon op zijn 18e met acteerlessen waarna hij langzaam maar zeker steeds meer rollen kreeg.

Het mooiste van de film vind ik de titel. Het is de titel van een nummer van Simon & Garfunkel.