London Calling – luid en duidelijk
Er is weer wat moois te zien in het Kunstmuseum in Den Haag. London Calling is een tentoonstelling die je meeneemt naar het naoorlogse Londen. De grote namen zijn natuurlijk aanwezig: Francis Bacon, Lucian Freud (ja, de kleinzoon van) en David Hockney met zijn kenmerkende kleurenpalet. Maar de echte verrassingen zitten ‘m in de wat minder bekende namen zoals Eva Frankfurther en Celia Paul. Wat ze allemaal gemeenschappelijk hebben? Londen. Of ze er geboren waren, ernaartoe gevlucht waren, of er gewoon graag vertoefden, ze waren allemaal op de een of andere manier met Londen verbonden.
In samenwerking met Tate is het het Kunstmuseum Den Haag gelukt om de ‘School of London’ in beeld te brengen. Het is een uitgebreide en afwisselende tentoonstelling met zo’n 70 werken van maar liefst 14 kunstenaars. Het menselijk lichaam vormt het centrale onderwerp van vrijwel alle schilders die in deze tentoonstelling opgenomen zijn. Hoe verbeelden de sleutelfiguren van de naoorlogse Britse schilderkunst de menselijke figuur? De kunstwerken lopen qua stijl uiteen, maar bieden juist daarom een sprekende dwarsdoorsnede van de moderne schilderkunst in Londen: dezelfde periode, dezelfde stad, dezelfde verf, maar totaal andere kunstwerken. Een mooie inkijk in het tijdsbeeld.
De term ‘School of London’ werd in 1976 voor het eerst gebruikt door de Amerikaanse kunstenaar Ronald B. Kitaj. De kunstenaars kenden elkaar, exposeerden in dezelfde galeries, het was een kleine artistieke gemeenschap. Er trokken in die periode veel migranten naar Londen, waardoor er kunstenaars uit verschillende achtergronden tot deze groep behoorden. Het was een inspirerende tijd wat dat betreft dankzij de uiteenlopende ideeën, creatieve uitingen en visies. Het kwam allemaal bij elkaar. De samenleving was in beweging en de kunstwereld bloeide.
Mijn favoriet was een schilderij van Eva Frankfurther, die ik tot mijn schande nog niet kende. Zij maakte portretten van de arbeidersklasse waarvan zij zelf ook deel uitmaakte. Frankfurther was joods en werd in Duitsland geboren. In 1939 vluchtte ze met haar gezin naar Londen. Helaas stierf ze jong waardoor haar oeuvre beperkt is – ze pleegde zelfmoord op haar 29ste.
En een shout out voor de werken van Paula Rego die ik altijd te gek vind. Het is grappig omdat ik de magisch-realistische Britse kunstschilderes van Portugese herkomst eerder met Portugal associeerde, waardoor ik verbaasd was om haar werken in deze tentoonstelling te zien hangen. Maar het was een goede verrassing want ik kan uren naar haar werken kijken. Nu ook, wat een geweldige trilogie hangt er!
London Calling toont werk van: Francis Bacon, Lucian Freud, David Hockney, Paula Rego, Michael Andrews, Frank Auerbach, Sandra Fisher, Denzil Forrester, Eva Frankfurther, R.B. Kitaj, Leon Kossoff, Celia Paul, Sylvia Sleigh, Lynette Yiadom-Boakye. Met andere woorden, genoeg namen om een dagje Den Haag in te plannen.
London Calling is te zien vt/m 7 juni 2026 in Kunstmuseum Den Haag
Frédérique houdt van mimosa, van films, van de geur van gebakken knoflook, van de Middellandse Zee (‘haar’ zee want aan die zee is ze geboren), fotografie, musea, nachttreinen, haute couture en ze zou het liefst voor altijd in een hotel wonen.
