Leeftijd is slechts een getal in Age of Attraction

40 singles, een resort in de Canadese bossen, en één vraag die je absoluut niet mag stellen. Dat is het eerste seizoen van Age of Attraction in een notendop. Nu te zien op Netflix.

Ergens ten zuiden van Whistler, ingeklemd tussen bossen en bergtoppen, ontmoeten de veertig alleenstaanden elkaar. In de tuin mogen ze even speeddaten en elkaar leren kennen bij een drankje. Is de welbekende klik er? Willen ze elkaar beter leren kennen? Er worden allerlei activiteiten georganiseerd in de natuur voor de kersverse stellen. Kanoën, ziplinen, en dan ‘s avonds chillen in de jacuzzi. Het klinkt idyllisch – what’s the catch? Het concept is simpel. Er is één vraag die de deelnemers gedurende het hele verblijf elkaar niet mogen stellen: “Hoe oud ben je?”

Sociaal experiment

De gedachte erachter is dat leeftijd slechts een getal is en dat je je moet laten leiden door de klik, en niet door een geboortejaar. Het eerste seizoen van Age of Attraction wordt dan ook gepresenteerd door Nick Viall en Nathalie Joy, die in het echte leven een stel zijn met een leeftijdsverschil van 18 jaar. Het experiment is dus in wezen: vind je zielsverwant en kijk daarna of het leeftijdsverschil een probleem wordt.

Maar het ding is dat je leeftijd ziet. Dat is geen oordeel, dat is gewoon zo. Je ziet aan het uiterlijk heus wel of iemand in de 20 is of in de 40. De leeftijd precies raden is niet altijd makkelijk – ze kiezen natuurlijk ook voor ouderen die er jonger uitzien en andersom – maar je weet echt wel of je met ouder of jonger aan het daten bent. De singles hebben leeftijden tussen de 22 en 60 jaar oud wat hier en daar resulteert in behoorlijke leeftijdsverschillen.

De onthulling

Mochten ze de klik voelen en het met elkaar willen proberen, dan gaan ze met mooie nette kleertjes een boshut in waar ze ringen uitwisselen en elkaar allerlei beloftes maken, en met een beetje geluk nog een traantje wegpinken. Zeggen ze op dat moment allebei ja, dan mogen ze vervolgens beiden hun leeftijd onthullen. Dat wordt door de partner ontvangen met een strak geregisseerde blik van (lichte) schok natuurlijk.

Kortom, Age of Attraction is niet subtiel, niet diepzinnig, maar alsnog stiekem leuk om naar te kijken. Het soort televisie waarvoor je geen hersenen hoeft in te schakelen, wat soms precies is wat je nodig hebt. Griep, maandagochtend, een lange treinrit. Dat soort werk.

Een kanttekening

Waar ik me over heb zitten verbazen is de erbarmelijke kwaliteit van de make-up. Wat is er gebeurd op de make-up afdeling? De uitgesmeerde foundation, de bruine vlekken langs neus en kaaklijn, ik begrijp er niets van. Het is toch een Netflix productie met budget en een groot productieteam, en dan nog zien sommige deelnemers eruit of ze zichzelf in het donker hebben opgemaakt. Het geeft de show onbedoeld een extra komische dimensie zullen we maar zeggen.

Na de bossen

Het interessantste deel van het format komt eigenlijk na het resort. Nadat de leeftijden zijn onthuld en de ringen uitgewisseld, gaan de tortelduifjes een tijdje samenwonen in Vancouver. Ze ontmoeten daar ook elkaars familie en/of vrienden en kijken of hun ‘liefde’ bestand is tegen de grote boze wereld. De dagelijkse routine, kritische vrienden, bezorgde ouders, dat is toch allemaal wat anders dan in je bubbel in dat bos.

Het leeftijdsverschil is opeens echt een ding. Ook voor de kijker moet ik toegeven. Het voelt soms toch wat ongemakkelijk. Wat als je partner jonger is dan je eigen kinderen bijvoorbeeld? Of je als 20-jarige opeens twee stiefkinderen hebt? Leeftijd is niet meer abstract, het gaat over andere vrienden, andere levensfases, andere verwachtingen. De show had eigenlijk juist aan dit deel meer tijd mogen besteden, nu voelt het als een epiloog terwijl het verhaal dan pas echt interessant wordt.

De serie is sinds 11 maart te zien op Netflix. Er zijn nu 5 afleveringen online. Op 18 maart volgen er nog twee en op 25 maart krijgen we de grand finale. Ik ben benieuwd hoeveel stellen er dan nog overeind staan. Er zijn er nu al een paar gesneuveld.