Die my Love over moederschap en mentale gezondheid

Gisteren vond de première van de film Die my Love hier op het filmfestival van Cannes plaats. Die my Love is een film over moederschap, postpartum, mentale gezondheid en loyaliteit. Regisseur Lynne Ramsay (We Need to Talk about Kevin, You Were Never Really Here) snijdt deze zware onderwerpen aan met Jennifer Lawrence en Robert Pattinson in de hoofdrol, en wel op een manier die alleen zij kan. Met weinig woorden. Ramsay zet alles in op sfeer en geluid.

Op zijn kop

Grace (Lawrence) is helemaal happy in haar relatie met Jackson (Pattinson). Wanneer het jonge stel een kindje krijgt, triggert dat een shitload aan negatieve emoties bij Grace. Haar mentale gezondheid gaat enorm snel achteruit, ze is zelfdestructief, boos, verdrietig, geil. Ze leeft alleen nog volgens haar eigen regels en primaire instincten.

Ze houdt met niemand rekening, met haar man niet, haar baby of de rest van haar omgeving. Grace zit compleet vast in een vicieuze cirkel die bijna niet te doorbreken valt. Jackson probeert haar te steunen, maar schat hij de ernst van de situatie goed in? En begrijpt hij wel waar hij mee te maken heeft?

De sfeer in de film is voelbaar benauwend. Geluiden zijn hard, hoe irritant kan het blaffen van een hond zijn of het gezoem van een vlieg? Laat dat soort dingen maar aan Ramsey over, sfeer is haar specialiteit. Dat het koppel in de middle of nowhere woont, geïsoleerd, op het platteland draagt verder bij aan het onbehaaglijke gevoel dat je gedurende de hele film achtervolgt.

Geloofwaardigheid

Die my Love is de verfilming van een heel kort boekje van de Argentijnse Ariana Harwicz. Mentale gezondheid staat centraal in zowel het boek, als de film. Elk beeld, elke scène, is heftig in de overtreffende trap. De grens is dun tussen geloofwaardigheid en overgedramatiseerd. Doordat Grace ook lijdt aan psychoses en compleet los van de realiteit staat, is wat de kijker voorgeschoteld krijgt ook nog eens onbetrouwbaar.

Persoonlijk houd ik hier van. De onbetrouwbaarheid, de poëtische beelden – intiem maar ook bedrukkend/beklemmend. Het geluid versterkt het beeld. Die my Love is een film vol emotie en sfeer, waardoor dialoog en verhaal naar mijn smaak wel iets te zwak zijn. Maar hey, nobody’s perfect. Dit is een goede film, en erg goed geacteerd door Lawrence en Pattinson. Een onwaarschijnlijk koppel die het op beeld juist erg goed doet. De chemie spat er vanaf.

Jennifer, chapeau

Het is geen makkelijk onderwerp, je moet er een goede balans in vinden, maar Die my Love is een goede krachtige poging om het in beeld te brengen. Jennifer is committed, ze speelt haar rol met verve. Ze geeft alles, d’r lijf, d’r ziel, ze gaat er voor de volle 100% voor.

Beide acteurs, Lawrence en Pattinson, zijn jonge ouders. Tijdens de persconferentie werd hun gevraagd of het ouderschap had geholpen bij het vertolken van hun rollen. Jennifer gaf aan: “My job has a lot to do with emotion. I did not know I had so much feeling. I highly recommend having kids if you want to be an actor”. Ik had aan het begin niet zoveel met Jennifer Lawrence maar ze heeft me met de jaren steeds meer overtuigd: deze vrouw kan acteren. En dat laat ze in Die my Love ook weer zien. Chapeau!