Een vleugje nostalgie in de Japanse film Renoir
Hayakawa Chie put inspiratie uit haar eigen kindertijd in de gevoelige en nostalgische film Renoir. Don’t let the title fool you, dit is wel degelijk een Japanse film en nee, het is geen film over een schilder. De film was gebaat geweest bij een betere titel, maar dat is dan ook mijn enige minpuntje. Renoir is namelijk een mooie lieflijke film, waarin elke kijker wel een stukje van zichzelf zal herkennen. De titel verwijst overigens naar het schilderij La Petite Irène van Renoir. Een kunstwerk dat in haar kindertijd veel betekende voor regisseur Hayakawa.
Het verhaal speelt zich in Tokyo af, in 1987. De 11-jarige Fuki woont met haar drukke moeder, die weinig thuis is en sowieso niet de meest warme persoonlijkheid heeft, en haar zachtaardige vader die ernstig ziek is en opgenomen wordt in het ziekenhuis. Een dun verhaallijntje, maar het gaat dan ook om de beleving van deze periode door de ogen van een kind. Het is een beeldende film, je kijkt in wezen naar een bewegend schilderij. Een hele mooie. Je kijkt naar de hoe en de wat maar zoekt niet naar het waarom.
Er is geen actie, geen extreme diepgang, geen verrassende plot twist. De film Renoir is een eenvoudige rustige film over gevoel en sfeer, over gemis en verdriet. Eentje met zorgvuldig gecomponeerde shots en een zacht kleurenpalet, heel clean allemaal. En dat mag ook. Het hoeft niet altijd gecompliceerd.
We zien hoe Fuki omgaat met de situatie. Soms voelt ze zich eenzaam, of onbegrepen, soms vindt ze troost in de kleine details van het leven en andere keren vlucht ze in d’r eigen fantasie. Het is een kind en zo reageert ze ook. Yui Suzuki speelt Fuki op zo’n natuurlijke wijze dat je haast zou vergeten dat het een actrice is. Het geheel is heel smaakvol en teder weergegeven. Ik kon Renoir zeker waarderen, maar het had best wat korter mogen duren.
Frédérique houdt van mimosa, van films, van de geur van gebakken knoflook, van de Middellandse Zee (‘haar’ zee want aan die zee is ze geboren), fotografie, musea, nachttreinen, haute couture en ze zou het liefst voor altijd in een hotel wonen.
