The Smashing Machine | Dwayne ‘The Rock’ Johnson zoals je hem niet eerder zag

Natuurlijk werd ik door mijn MMA-liefhebbende zoon meegesleurd naar The Smashing Machine met Dwayne Johnson. Er zijn nou eenmaal niet enorm veel films over MMA-vechters, dus hij zat al te wachten op de biopic over Mark Kerr. Kerr was in de jaren ’90 een grote naam in de MMA (Mixed Martial Arts), al was de sport toen nog niet zo groot als nu. Wat dat betreft was de beste man niet alleen een waar icoon in de zwaargewichtsklasse, maar ook een pionier binnen zijn discipline. Zijn bijnaam ‘The Smashing Machine’ kreeg hij door zijn harde en onverbiddelijke vechtstijl.

Sinds de oprichting in 1993 heeft de UFC (Ultimate Fighting Championship) zich onder leiding van president Dana White ontwikkeld tot ‘s werelds grootste en meest invloedrijke organisatie in Mixed Martial Arts met miljoenen fans wereldwijd. Mark Kerr werd eerder dit jaar opgenomen in de pioniersvleugel van het UFC Hall of Fame.

Persoonlijke strubbelingen

Kerr was groot, sterk en een partij gespierd maar de strijd tegen zijn verslaving aan pijnstillers kon hij lange tijd niet winnen. Dat brak de tweevoudig UFC-kampioen op den duur op. Daarnaast onderhield hij een onstuimige relatie met zijn vriendin Dawn, die funest was voor zijn focus wanneer hij de MMA octagon (de kooi) instapte. Zijn innerlijke demonen maakten het steeds lastiger voor hem om aan de top te blijven.

Emily Blunt speelt Kerr’s vriendin, Dawn Staples. En dat doet ze verdomd goed. Maar Emily Blunt is altijd goed, als je erbij stil staat. Ze speelt vaak ondersteunende karakters, maar ze vertolkt de afwisselende rollen altijd erg sterk en overtuigend. Zo ook hier. The Rock doet het serieus ook niet slecht. Het is leuk om hem eens in een andere soort rol te zien. Hij is qua uiterlijk bijna onherkenbaar, we zijn hem zo gewoon echt niet gewend.

Te weinig diepgang

Ik was in eerste instantie bang dat ik de film niets zou vinden omdat ik nou eenmaal niet zoveel heb met MMA. Dat was niet nodig, het verhaal is interessant genoeg en de cast is sterk genoeg om je aandacht er twee uur lang bij te houden. De nadruk ligt dan ook op zijn persoonlijke problemen en op zijn relatie met zijn vrienden. Wat is wel miste is wat achtergrond. Ik vond de karakters niet genoeg uitgediept. Waarom is Dawn bijvoorbeeld zo instabiel? En wat zijn zijn drijfveren? Hoe is hij hier beland? Waarom maakt hij de beslissingen die hij maakt?

Als kijker stap je in in een periode waarin hij al een bekende MMA-vechter was, nadat hij een tijd als worstelaar actief was geweest. Hij was al bevriend is met zijn beste vriend en had al een relatie met Dawn. Je maakt eigenlijk de ups en downs mee van de gevechten, van de verslaving, van de relatie en je stapt er net zo abrupt ook weer uit. Het voelt een beetje als zo’n stuk telefoongesprek dat je meekrijgt in de trein. Je kent het wel, je zit in de trein, en er loopt iemand bellend langs en je hoort een zin compleet uit context gerukt, en dan is diegene weer weg. De personages hadden wat mij betreft echt wat verdere verdieping kunnen gebruiken en de dialogen hadden ook wat meer inhoud mogen hebben. Nu was het allemaal wel leuk en wel interessant. Maar het had beter gekund. Wel een shout out voor de leuke rol van Nederlandse MMA-beroemdheid Bas Rutten!

Qua regie – in handen van Benny Safdie (Uncut Gems, The Curse) – is er weinig op aan te merken, mooie composities, frisse moderne kleuren en styling, allemaal fijn om naar te kijken. Al met al is het een vermakelijke film, zonder meer. Drie sterren voor mij, maar zoon roept hier naast me: vier!