Harris Dickinson duikt in het diepe met Urchin
Dit jaar leek het in Cannes even of het thema acteurs-worden-regisseurs was. Naast Kirsten Stewart en Scarlett Johansson presenteerde ook Harris Dickinson zijn regiedebuut deze editie. Dickinson ken je onder meer uit Babygirl en Triangle of Sadness. De film Urchin werd vertoond in de categorie Un Certain Regard. Dickinson schreef het scenario zelf, regisseerde en duikt kortstondig op in een bijrolletje. De film is een stevig debuut en zweeft ergens tussen sociaal realisme en dromerig symbolisme.
Frank Dillane kruipt in de huid van Mike, een dakloze junkie die het moet zien te redden aan de rand van de samenleving in Londen. Niet heel spannend of origineel zou je zeggen, maar het gaat om de manier waarop je een verhaal vertelt. En dat doet Dickinson verdomd goed. Zijn regie is beheerst en gevoelig. Er zit van alles in Urchin; drama, surrealisme en humor.
Dillane overtuigt als Mike en wint de kijken al gaande voor zich. In eerste instantie komt hij niet sympathiek over, maar tijdens de film krijg je steeds meer begrip voor hem en zie je hoe hij zijn leven op de rails probeert te krijgen. Met vallen en opstaan. Met maatschappelijke beperkingen en vooroordelen. Het lukt Dickinson en Dillane samen om een zeker betrokkenheid bij de kijker aan te wakkeren. Mike wordt nooit echt sympathiek, het is wat dat betreft ook een moeilijk personage om je mee te identificeren maar je root als kijker wel voor Mike. Je ziet hoe kwetsbaar hij eigenlijk is en je wilt graag dat hij erin slaagt om uit die negatieve vicieuze cirkel te komen. En willen we niet allemaal uiteindelijk gewoon gelukkig zijn?
Er worden geen conclusies getrokken in de film Urchin. Er wordt zelfs geen oordeel geveld. Dickinson neemt ons gewoon even mee in de achterbuurten van Londen om ons te tonen hoe hard het leven soms kan zijn. Misschien dat we – mensen – na deze film met andere ogen naar dakloze mensen zullen kijken wanneer we deze tegenkomen. En misschien ook niet. Maar hoe je er ook instaat, het is een mooie film die je aan het denken zet, Dillane zet een sterke acteerprestatie neer en de kleuren, composities en surrealistische scènes zijn een genot om naar te kijken. Ik ben nu al benieuwd naar de volgende film van Harris Dickinson.
Frédérique houdt van mimosa, van films, van de geur van gebakken knoflook, van de Middellandse Zee (‘haar’ zee want aan die zee is ze geboren), fotografie, musea, nachttreinen, haute couture en ze zou het liefst voor altijd in een hotel wonen.
